[صفحه اصلى ]     جلد 3, شماره 3 - ( پاییز 1380 ) برگشت به فهرست نشريات جلد 3, شماره 3 - ( پاییز 1380 ) بررسی سنجش تراكم استخوان در زنان یائسة دیابتی نوع دو در مقایسه با گروه شاهد   نويسندگان: دكتر محمد پژوهی ، دكتر رؤیا حسینی، دكتر باقر لاریجانی، دكتر محمدحسن باستان‌حق، دكتر اكبر سلطانی، دكتر رضا برادر جلیلی نوع مطالعه: پژوهشی چکيده مقاله: مقدمه: استئوپنی دیابتی یك عارضة شناخته شده ولی فراموش شدة دیابت شیرین می‌باشد. گرچه در اكثر مطالعات از استئوپنی به عنوان یك عارضة ثابت شدة نوع یك یاد می‌شود، نتایج بررسی‌های سنجش تراكم استخوان در بیماران دیابتی نوع دو متفاوت و گاه متضاد بوده است. با توجه به شیوع بالای دیابت نوع دو و استئوپنی در زنان یائسه و اهمیت اقتصادی‌ ـ اجتماعی این دو، ما یك مطالعة كنترل شده را در مورد سنجش تراكم استخوان در زنان یائسة دیابتی نوع دو طراحی كردیم. هدف از این مطالعه مقایسة یافته‌های سنجش تراكم استخوان در نواحی فمور و فقرات كمری در زنان یائسة دیابتی نوع دو با افراد گروه شاهد می‌باشد. مواد و روش‌ها: نتایج یافته‌های سنجش تراكم استخوان در 65 زن یائسة دیابتی نوع دو در سنین 65-45 سال با 65 زن سالم و یائسه در سنین 65-45 سال مقایسه گردید. تراكم استخوان در ناحیة پروگزیمال فمور (neck, ward, trochanter) و فقرات كمری (L4 ـ L2) با روش DEXA اندازه‌گیری شد. بیماران بر اساس T-Score گردن فمور، در صورتی كه بیشتر از 1- و كمتر از 1- باشد به دو زیر گروه دیابتی غیراستئوپنیك (زیر گروهhigh BMD) و زیر گروه استئوپنیك ـ استئوپروتیك (زیر گروه low BMD) تقسیم شدند. FBS، 2hppG، HbA1C، سطح سرمی كلسیم، فسفر، آلكالن فسفاتاز و كلسیم و سدیم ادرار 24 ساعته بین این دو زیر گروه مقایسه گردید. نتایج: میانگین نتایج سطح تراكم استخوان در ناحیة ward در زنان دیابتی g/m2 165/0±644/0 در برابر g/m2138/0±705/0 در افراد شاهد بود (037/0P<). میانگین سنجش تراكم استخوان ناحیة ward در افراد گروه مورد g/m2 21/0±658/0 در برابر g/m299/0±737/0 در افراد كنترل بود (01/0=P). ولی در ناحیة گردن فمور و فقرات كمری تفاوت واضحی بین دو گروه مشاهده نگردید. در زیر گروه استئوپروتیك دیابتی سطح HbA1C، آلكالن فسفاتاز و كلسیم و سدیم ادرار 24 ساعته بالاتر و سطح كلسیم و فسفر سرمی پایین‌تر از زیر گروه غیراستئوپروتیك دیابتی بود، هر چند این اختلافات از نظر آماری معنی‌دار نبود. تعداد مصرف‌كنندگان استروژن در زیر گروه غیراستئوپروتیك با اختلاف معنی‌داری بالاتر بود (05/0=P). از نظر تعداد شكستگی‌های غیر مهره‌ای در 5 سال اخیر بین گروه شاهد و مورد اختلاف معنی‌داری مشاهده نگردید. بحث: سن و تعداد سال‌هایی كه از منوپوز می‌گذرد از ریسك فاكتورهای عمده برای پیشرفت استئوپنی در افراد دیابتی می‌باشد. علیرغم BMI بالاتر در افراد دیابتی در این مطالعه، و نقش محافظت كنندة چاقی روی تودة استخوانی، بنظر می‌رسد كه در كاهش تراكم استخوان نواحی ward و تروكانتر در افراد دیابتی عوامل دیگری غیر از چاقی نقش داشته باشند. واژه‌هاى کليدى: سنجش تراكم استخوان،استئوپنی،استئوپروز،دیابت نوع دو،منوپوز متن کامل [PDF 283 kb]   برگشت به فهرست نشريات جلد 3, شماره 3 - ( پاییز 1380 ) Static site map - Persian site map - English site map - Created in : 0.17997 seconds by AWT YEKTA 1.5.2.9 by 443 querry