[صفحه اصلى ]     جلد 2, شماره 2 - ( تابستان 1379 ) برگشت به فهرست نشريات جلد 2, شماره 2 - ( تابستان 1379 ) مقایسة دو روش درمان با هیدروكورتیزون در بیماران مبتلا به هیپرپلازی مادرزادی آدرنال   نويسندگان: دكتر مریم رزاقی آذر نوع مطالعه: پژوهشی چکيده مقاله: هیپرپلازی مادرزادی آدرنال ناشی از كمبودهای آنزیمی در مسیر ساختن هورمونهای استروئیدی است. در مورد درمان با هیدروكورتیزون در این بیماری نكات ظریفی را باید مد نظر داشت تا كودك مبتلا رشد كافی داشته باشد و قد نهایی وی نزدیك به قد پیش‌بینی شده بشود و به عوارض ناشی از درمان ناكافی مبتلا نگردد. هورمون آدرنوكورتیكوتروپیك با فعالیت بیشتری در شب ترشح می‌شود (ساعت 2 تا 9 صبح) و به نظر می‌رسد كه تجویز داروی استروئید در شب اثر مهاری بیشتری بر روی ACTH داشته باشد. از طرف دیگر پذیرش درمان توسط بیمار با تعداد كمتر دارو در روز بهتر می‌شود. با توجه به نكات فوق ما دو روش درمانی مختلف تجویز هیدروكورتیزون را در 67 بیمار (43 دختر، 24 پسر) در مدت 4 سال مورد بررسی قرار دادیم. بیماران ابتدا تحت درمان هیدروكورتیزون به میزان mg5±16 به ازای هر متر مربع سطح بدن در روز تقسیم به سه دوز با دوز بیشتر در صبح بودند؛ مدت مطالعه با این روش 6/5±8/20 ماه بود (روش قدیم). پس از آن همان بیماران تحت درمان هیدروكورتیزون به میزان mg3±15 برای هر متر مربع سطح بدن در روز تقسیم به دو دوز با دوز بیشتر در شب قرار گرفتند و مدت مطالعه 7/5±6/20 بود (روش جدید). میزان 17- هیدروكسی پروژسترون (17OHP) سرم هر 6-3 ماه اندازه‌گیری شد و میزان آن به دو گروه كمتر از ng/ml10 و بیشتر از ng/ml10 تقسیم گردید و این دو گروه با روش Chi-square تجزیه و تحلیل شدند. در ضمن متوسط 17OHP سرم در طول دو روش درمانی نیز با هم مقایسه شدند. در 59 بیمار (23 پسر، 36 دختر) كه زیر 3/13 سال سن داشتند و در حال رشد بودند در پایان هر روش درمانی،‌SDS برای قد، GVI (سرعت رشد بیمار تقسیم بر سرعت رشدنرمال برای سن × 100)، BMI (وزن تقسیم بر مجذور قد)، WHI (وزن بیمار تقسیم بر متوسط وزن برای سن قدی × 100) اندازه‌گیری شدند و به روش Paired t test مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. متوسط SDS برای قد در پـایـان روش قدیم 5/1±38/0- و در پایان روش جدید 4/1±4/0- بود كه اختلاف آنها از نظر آماری معنی‌دار نبود. GVI 32±89 در روش قدیم و 34±99 در روش جدید بود كه اختلاف معنی‌داری نداشتند. BMI در پایان روش قدیم 6/4±19 و در پـایـان روش جـدیـد kg/m23/5±89/19 بـود كه اختـلاف آنهـا معنـی‌دار بود (001/0P<). WHI در پـایـان روش قدیم 23±7/116 و در روش جدید 27±8/119 بود كه اختلاف آنها معنی‌دار نبود. سطـح سرمی ng/ml1017OHP<در 4/65% موارد در روش قدیم و 7/82% موارد در روش جدید مشاهده شد (003/0=P). مقـدار متوسط 17OHP در درمان جدید 13±9/6 بود كه از مقدار آن در درمان قدیم ng/ml29±9/18 به طور معنی‌داری كمتر بود (003/0=P). بیماران در هر دو روش از خستگی شكایتی نداشتند. در درمان جدید افزایش هیرسوتیسم و ویریلیسم مشاهده نشد و پیگمانتاسیون پوستی افزایش نیافت و حتی بهتر شد. نتیجة نهایی اینكه درمان سه بار در روز هیدروكورتیزون از نظر سرعت رشد با درمان دو بار در روز تفاوتی ندارد اگرچه افزایش اندكس تودة بدنی در درمان جدید مشاهده می‌شود، ولی این اندكس در حد چاقی نیست و اندكس وزنی قدی افزایش قابل ملاحظه‌ای نشان نمی‌دهد. سطح سرمی 17OHP با روش جدید بهتر كنترل می‌شود و بیمار پذیرش درمانی بهتری دارد. واژه‌هاى کليدى: هیپرپلازی مادرزادی آدرنال،هیدروكورتیزون، ACTH متن کامل [PDF 324 kb]   برگشت به فهرست نشريات جلد 2, شماره 2 - ( تابستان 1379 ) Static site map - Persian site map - English site map - Created in : 0.18013 seconds by AWT YEKTA 1.5.2.9 by 438 querry